[email protected]

Living Systems Coaching BVBA

BE 0819.355.535

Privacy Policy

  • Black LinkedIn Icon
  • Black Facebook Icon
  • Black Twitter Icon
  • Black YouTube Icon
Logo progression designers.png
  • philippe bailleur

Afwijkend en toch zo gewoon ...


..., ADHD, bipolaire stoornis, autisme, hyper-dit & hyper-dat, hoogbegaafd, … We zijn in een tijd waarop iedereen wel een label krijgt. Voor sommige mensen biedt dit houvast omdat ze zich daardoor voor het eerst begrepen voelen of omdat ze voor het eerst inzicht krijgen in hun eigen “handleiding”. Net daardoor kunnen ze op een liefdevolle manier leren kijken naar zichzelf en kan heling ontstaan. Helaas zorgen heel wat labels niet voor heling maar voor net het tegenovergestelde en dit meestal omdat de mensen rondom jou je alleen nog door dat label bekijken en benaderen. Het verhaal van Sarah Morton is daar een mooi voorbeeld van. Met haar boek “Afwijkend en toch zo gewoon” wil ze ons helpen om op een goede manier te blijven kijken naar mensen, los van hun label. Waarom dit boek ? Sarah aan het woord … Sarah Morton : “Ik wilde mijn verhaal delen met de wereld. Volgens de reguliere zorg is autisme een ‘ernstige psychiatrische stoornis’ die doordringt in alle gebieden van de ontwikkeling van het kind en die het hele leven bepaalt. De begeleiding is vaak gericht op de gedragsproblemen en de symptomen van iemand met autisme. De omgeving krijgt voorlichting over wat autisme inhoudt. Deskundigen spreken met veel pessimisme over de toekomst van het kind. De persoonlijkheid van iemand met autisme verdrinkt in alle uitspraken en dossiers. Als iedereen - je ouders, leerkrachten en de deskundigen - je ziet en benadert als een patiënt, ga je jezelf daarmee identificeren. Je kunt nauwelijks meer uit die rol stappen. Heb je ergens andere ideeën over, dan praten de volwassenen dat wel uit je hoofd, jij hebt immers geen inzicht in je beperkingen door je beperkingen. Ze bepalen voor je wat gaat lukken en wat niet, nog voor je een kans hebt gehad. Je hebt geen recht van spreken meer. Als kind of jongere moet je wel heel zelfverzekerd zijn, wil je het beter weten dan de rest van de wereld. “Autisme is niet te genezen”, lees je vaak, wat suggereert dat het een ziekte is. In mijn boek lees je hoe ik veranderde van een eigenaardig maar kerngezond kind, in een psychisch wrak. Het was niet het autisme zelf wat de kwaliteit van mijn leven bepaalde. Hoe de omgeving ermee om ging is net zo doorslaggevend voor de ontwikkeling en hoe iemand wordt. Met zes jaar, toen de diagnose viel, was ik heel wat gezonder en ook ‘gewoner’ dan waar ik tien jaar later toe gevormd of eigenlijk misvormd was. Hoewel ik als jong kind veel op mezelf was, speelde ik ook met andere kinderen en kon daar helemaal in op gaan. Zo maakte ik met mijn nichtje vaak een reis naar andere planeten, op een “tijdsmachine”. Als iedereen suggereert dat je slecht contact kunt maken met mensen, dat het eenrichtingsverkeer is, ga je je daar ook naar gedragen. Als kind is je zelfbeeld nog gebaseerd op wat je omgeving over je zegt en hun houding. Ieder kind heeft liefde nodig, een luisterend oor en waardering om wie hij is. Deskundigen adviseren vaak om niet mee te gaan in de fixaties en belevingswereld van het kind, omdat je anders ongewenst gedrag zou belonen, in stand zou houden. Het kind komt er zo alleen voor te staan. Terwijl het juist de band versterkt met het kind, door mee te gaan in zijn wereldje. Waarom mag het zijn interesses niet delen? De – waarschijnlijk goed bedoelde - zorg drijft zo een wig tussen iemand met een diagnose en de omgeving. De aanpak is gericht op het ontkrachten van de sterke kanten van het kind. De eigenheid wordt gladgestreken, naar de hand gezet, verbleekt. Denken in problemen in plaats van mogelijkheden. Mijn vader, met wie ik altijd een sterke band had, ging steeds meer twijfelen aan zichzelf. Hij accepteerde me vroeger zoals ik was, we konden uren diepzinnig praten, hij kon zich in mij verplaatsen. Door wat zijn vriendin en de school zeiden, ging hij geloven dat dit juist niet goed was. Volgens hen moest hij mijn fascinaties afkappen, ontmoedigen ‘Zeggen wanneer het wel en wanneer het niet kan’. Hij werd steeds afwijzender naar mij toe. Hoe ik toch de motivatie vond een zinvol leven op te bouwen? Er kwam een begeleidster in mijn leven die uitging van mijn mogelijkheden, in plaats van beperkingen. Zij ging met mij erop uit, leerde mij stap voor stap reizen met het openbaar vervoer. Ondanks mijn nog troosteloze, stormachtige leven op school, kwam ik weer tot leven. Ik kreeg weer een wat positiever zelfbeeld. En binnen vier maanden, kon ik de taxi achter me laten. Dat lijkt misschien niet snel, maar jarenlang gebeurde hier helemaal niets, dus ik was trots op mijn prestatie. De eerste keer kon ik niet eens zelf bij oma en opa komen (een kilometer van huis). Met de inbreng van Dory, de begeleidster, begon mijn vader ook weer in me te geloven. De school had geen tijd en mogelijkheden om echt iets met me te ondernemen, te werken aan meer zelfstandigheid en schetste een heel pessimistisch toekomstbeeld, onder andere 24-uurszorg, terwijl mijn slechte functioneren voor een deel voortkwam uit een onleefbare situatie. Er bleek juist heel veel mogelijk te zijn met mij. Niemand kan in de toekomst kijken. Met mijn verhaal hoop ik op een positievere en open blik naar kinderen met een label. Voor mij is autisme geen handicap, maar gewoon een alternatieve manier van informatieverwerking. Waarderend kijken De manier waarop er naar iemand wordt gekeken heeft een heel ingrijpende impact op hoe iemand zich ontwikkelt. Heel veel labels leggen de klemtoon op wat niet normaal is, wat niet past, wat lastig is. Zo creëer je eigenlijk een energetische mal waar iemand stap voor stap in groeit. Het label en de manier waar mensen met het label omgaan werkt verstikkend. Het waarderend en ontwikkelgericht kijken is daarbij een mooi alternatief. Bij het werken rond talent, merken we trouwens vaak dat er een doorbraak komt bij iemand die in een beperkend label gevangen zit op het moment dat er plots iemand door dat label heen prikt naar het ware wezen van iemand. Hier was het Dory … Ik nodig jou in die zin uit om ook zo veel mogelijk een Dory te zijn voor de mensen rondom je heen. Als we dit met voldoende mensen proberen te doen, dan bouwen we op een “makkelijke” manier mee aan een mooie wereld. En net daarom zetten we het boek van Sarah Morton heel graag in de kijker ! Verdere inspiratie

  • Sarah Morton : "Afwijkend en toch zo gewoon" - uitgegeven bij Aristoscorpio - ISBN: 9789089730121 - meer info via haar website : http://afwijkend-en-toch-zo-gewoon.nl/

  • Christien Brinkgreve : "De ogen van de ander" - een boek over hoe de ogen van de anderen ons zelfbeeld bepalen.

  • Luk Dewulf : “Ik kies voor mij talent” - een boek over waarderend kijken en talent-denken.

  • Joy van der Stel : "De kracht van mijn onmacht" - een boek over een vrouw die ondanks haar beperkingen en hoe andere daardoor naar haar mogelijkheden keken, een krachtige ondernemer werd.

  • Milton Erickson : "Mijn stem gaat met je mee" - deze man mag niet in deze reeks ontbreken, want in mijn beleving is hij de oervader van het "waarderend kijken".

  • www.vesseling.de : hier kan je een recente en heel boeiende tekst van Martin Brune lezen waarin hij ondermeer schrijft hoe de intentie waarmee mensen rondom ons naar ons kijken, onze energie beïnvloeden. Ik plan hier dra een blog over te schrijven, daar ik momenteel de opleiding "vesseling" volg bij hem.

  • "Billy Ellot" - Eén van mijn lievelingsfilms over talent en ook hier weer zie je de rol van een Dory, zoals in het verhaal van Sarah.

  • "Awakenings" - Een schitterende film met Robert de Niro en Robin Williams over hoe de manier waarop we kijken naar patiënten hen (terug) kan doen open bloeien.

  • "Een waarderend perspectief op de wereld" - blog over waarderend kijken in opvoeding.

  • "Een organisatie gebouwd rond het talent van mensen" - blog over een ondernemer die een organisatie bouwde op het talent van mensen met autisme.

#AppreciativeInquiry #Talent

0 views