[email protected]

Living Systems Coaching BVBA

BE 0819.355.535

Privacy Policy

  • Black LinkedIn Icon
  • Black Facebook Icon
Logo progression designers.png

Na de droefheid, de teleurstelling ... het hoeft niet zo te lopen!

June 12, 2010

 

 

De chauffeur die op 11 november 2009 in Oosterzele inreed op een groepje van vier jongeren en waarbij drie van de vier jongeren overleden, kreeg de volgende strafmaat:

 

  • Zes maanden gevangenisstraf met uitstel.

  • Twee jaar rijverbod.

  • Een geldboete van 5.500 euro, waarvan een kwart met uitstel.

  • Een aanmaning van de rechter tot ‘voorzichtigheid’

De rechter nam de door de families aangevraagde werkstraf niet mee in zijn eindvonnis met als motivatie dat hij niet wist of de beklaagde wel geschikt zou zijn om een dergelijke straf uit te voeren. Deze “te milde” - in relatie tot het geleden leed - uitspraak kwam bij de getroffen families uiterst zwaar aan en mede daardoor gaat het Gentse parket in beroep. Met dit blogbericht wil ik even stil staan bij de teleurstelling van de ouders. Ik baseer me daarbij op een aantal systemische principes enerzijds en op het feit dat dergelijke ingrijpende gebeurtenissen vaak blijken door te werken in latere generaties, zeker als ze niet goed uitgebalanceerd worden.

Het eerste wat me opvalt is dat men een intens, pijnlijke gebeurtenis louter en alleen op een economische manier probeert uit te balanceren, met name door er een geldboete en een aantal beperkingen tegenover te zetten. Helaas is er voor de heling van alle betrokkenen meer nodig dan deze “ruil”. Er zijn nl. nog een aantal andere dimensies waar rekening mee dient gehouden. We zetten ze even op een rij :

 

  • Er is eerst en vooral de nood aan uitbalancering met name door de aangerichte schade.

  • Daar staat een gepaste compensatie tegenover. Bij materiële schade is dat vrij éénvoudig, want dan kan de aangerichte schade helemaal economisch opgelost worden. Als er echter dodelijke slachtoffers vallen dan wordt het louter en alleen economisch uitbalanceren onmogelijk. Het probleem alleen via deze dimensie proberen op te lossen kan dus onmogelijk voor een gezonde uitbalancering zorgen.

  • Vervolgens is er ook de verplichting om de aangerichte schade te compenseren. Soms is er nl. een uitspraak maar wordt deze niet afgedwongen of verplicht bv. als iemand niet toerekeningsvatbaar wordt verklaard. Dat op zich kan ook een gezonde uitbalancering in de weg zitten (cfr. het dossier Kim De Gelder).

  • En tot slot is er het instemmen met deze uitspraak en het erkennen van schuld vanwege de dader. Dit is een meer ethische – maar daarom niet minder belangrijke –dimensie die cruciaal is bij dit soort verscheurende situaties !

Mensen die met Restorative Justice bezig zijn en vaak op een meer systemische manier naar dit “uitbalanceren” kijken, stellen nl. vast dat de compensatie alleen, nooit voor uitbalancering kan zorgen … nooit !!!! En net daar schiet ons rechtssysteem nu te kort en dit terwijl de ouders wel in die richting wezen. Ze vroegen immers naar een zinvolle werkstraf. Laten we dus hopen dat men in hoger beroep alsnog op een bredere manier kijkt naar dit dossier. Want de echte uitbalancering ligt altijd in de erkenning van de verplichting om iets te compenseren en dus niet in het aanpassen van de compensatie alleen ! Het nakomen van de verplichting tot compensatie is eigenlijk niets meer dan een “zegel” dat getuigenis is van de erkenning van de aangerichte schade. De compensatie zonder die erkenning, heeft geen balancerende werking ! En net daardoor blijft dit soort ingrijpende gebeurtenissen doorwerken in latere generaties als er geen heling in deze generatie kan gerealiseerd worden.

Dat Steven er nog niet in slaagde om enige blijk van oprecht medeleven te tonen is begrijpelijk. Die jonge man zit waarschijnlijk helemaal vast. Maar hij kan wel begeleid worden naar het punt waarop hij zich terug emotioneel kan open stellen voor wat er gebeurd is. Dan pas zal hij in staat zijn om de aangerichte schade te erkennen en eventueel een zinvolle werkstraf op te pakken. Dan pas zal er sprake zijn van een meer helende uitbalancering. En ook dat kan een rechter meenemen in zijn uitspraak ...

Ik vind het dus jammer dat de rechter niet eens die piste in overweging lijkt te hebben genomen. Ik vraag me trouwens ook af wat het effect van de uitspraak “wees de volgende keer toch een beetje voorzichtiger” is op de betrokken familieleden ...

Laten we hopen dat er in hoger beroep op een meer systemische manier zal gekeken worden naar deze tragische gebeurtenis, uit respect voor alle betrokkenen en vooral om te vermijden dat toekomstige generaties - bv. de eventuele kinderen van Steven - belast zullen worden met het feit dat men er nu niet in slaagt om dit op een helende manier aan te pakken.

Please reload

Please reload

Please reload

Archief
Search By Tags
Follow Us
  • Facebook Basic Square
  • Twitter Basic Square
  • Google+ Basic Square